Lief Zwartboek…

Beste Sandra,

op 10 Juni 2018 deed je een oproep op FaceBook…,

je wilde een Zwartboek maken over de gaswinningsellende in Groningen…,

met daarin de echte verhalen over en van Groningers, opwonenden van het Groningen-veld…

Hieronder Ons verhaal, inclusief mijn reactie op FaceBook van destijds, 10 juni, op jouw oproep:

Stop de perverse prikkels van de gaswinning

De perverse prikkels moeten uit het systeem van gaswinning en schadeafhandeling…

… en om dat te bereiken moet het roer nu echt om.

Waar te beginnen...,... waarom niet gewoon met een dogma?

Ons aardgas…… heeft veel bijgedragen aan…, is de bron van..., onze naoorlogse welvaart, rijkdom, verzorgingsstaat..., danwel was/is het de kurk waarop dit alles dreef en drijft.

Hoe vaak wordt bovenstaand dogma niet in diverse bewoordingen bijna als mantra herhaald om ons (Groningers/Nederlanders) ervan te doordringen dat het winnen van aardgas ook zo haar goede kanten heeft/had.
Maar klopt dat dogma..., 
heeft de winning van aardgas in Nederland en met name die uit het Groningen-veld (=Slochter-veld) de afgelopen ruim 50-60 jaar echt zo fors extra bijgedragen aan onze welvaart...
of moeten we nu/achteraf constateren dat de gaswinning vooral gezien moeten worden als een zowel voor NAM als ’t Rijk te comfortabele en bovenal forse bron van inkomsten gedurende de afgelopen ruim vijftig jaar?
We zullen het nooit zeker weten...
en gedane zaken nemen geen keer...;
Maar of de, inmiddels grotendeels verleden, lusten van het aardgas kunnen opwegen tegen de nadelen die wij er als aardbewoners, als Nederlandse samenleving, of zelfs maar als Groningers van ondervonden, ondervinden en nog zullen ondervinden, is een vraag die we inmiddels gewoon kunnen beantwoorden...;
en dat antwoord luidt: NEEN.

Gaswinning ondermijnt Groningen letterlijk en figuurlijk…

Docu-film Geschenk uit de Bodem - wie betaalt de rekening

Groningers als kikkers in een kuil

Hoe Nederland aan het gas ging...

... en Groningers de rekening betalen.

De Docu-film 'Geschenk uit de Bodem' is noch de eerste noch de laatste filmische documentaire die aan de gaswinning in Groningen aandacht besteedt...,
maar deze film doet het wel op een geheel eigen en bijzondere wijze; zij brengt in beeld welke gevolgen, vreugde en welvaart het aanvankelijke gevolg waren die Nederland en de Nederlander ten deel vielen na de 'onverwacht' grote gasvondst in 1959 bij het Groningse Kolham (Slochteren); maar het laat ook zien hoe klein Nederland is als de meer negatieve gevolgen van de gaswinning duidelijk worden, de huizen verzakken en de aarde regelmatig beeft en er zelfs woningen moeten worden afgebroken.
De film schets zeker geen volledig beeld, dat kan ook niet, maar ze geeft wel een bijzionder inkijkje in een deel van de huidige problematiek en de welhaast lachwekkend treurige wijze hoe e.e.a. wordt op- en aan-gepakt.

Journalistiek: Wie alleen een hamer heeft…, ziet overal spijkers

Op 15 februari 2017 publiceerde Nieuwe Revu een artikel van Sam Gerrits: Is het echt zo erg in Groningen, of moeten ze stoppen met zeuren?

Ook (gratis) te lezen op Blendle: De grond neemt, de grond NAM; met angst en beven in Noord-Groningen

op 17 februari werd e.e.a. herplaatst als: Aardgas in Groningen: alles over een scheet van 1500 km² (=> km³)

Op het eerste gezicht best een aardig artikel van een journalist/aardwetenschapper die z’n nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en zelf op onderzoek uitgaat om in Noord-Groningen met eigen ogen te gaan zien of het allemaal zo erg wel (niet) is. 

Vandaar dus de kop op de website van Nieuwe-Revue: Is het echt zo erg in Groningen, of moeten ze stoppen met zeuren?

Poëzieweek-2017 dag-7 - Wat voor wind waait er toch uit Den Haag

@Poezieweek #gedichtendag
Poëzieweek-2017 dag-7

Wat voor wind waait er toch uit Den Haag (op de wijs van ’Wat voor weer zou het zijn in Den Haag' ©Annie M.G. Schmidt & Harry Bannink)

Als ik loop door ’t Groninger land,
in de verte een dorp met een kerk,
al de huizen gescheurd uit verband,
veel bewoners platzak, zonder werk;
In de angst als de bodem straks beeft,
dat je huis dat dan niet meer doorstaat,
die gedachte in Holland niet leeft,
het is daar het gesprek niet op de straat,
het niet leeft... waar’t niet beeft

Wat voor wind waait er toch uit Den Haag,
zou ’t gunstig voor Groningen zijn,
wat voor wind waait er daar nu vandaag,
van ’t Binnenhof, over het Plein.
Pompen ze gewoon door,
ook al zingt men in koor,
dat er aandacht voor’t Noorden zal zijn.
’t Is een vrij overbodige vraag,
en ’t antwoord komt niet uit Den Haag

Wat voor wind waait er nu door Den Haag,
heeft er iemand ook maar een idee,
want het blijft in de kamers steeds vaag,
is ’t ja maar.. of toch gewoon nee.
Zou men eindelijk zien,
dat ’t toch heel misschien
is als water te dragen naar zee.
Maar al zit men er mee in de maag,
toch ’t antwoord komt niet uit Den Haag

Wat voor wind waait er straks door Den Haag,
dringt de noodzaak er eindelijk door,
dat niet morgen maar echt nog vandaag,
het herstel van de schade gaat voor
Is er één kamerlid,
dat de moed nog bezit,
niet meezingt in het eeuwige koor.
Stroomt 't gas hier straks niet meer gestaag,
komt ’t antwoord dan toch uit Den Haag

Achhhh...

Wat verwachten we toch van Den Haag,
t'zullen nooit echte Grunnegers zijn,
daarvoor zijn ze daar echt veel te traag,
en de oplossing doet te veel pijn.
Wordt een wonder verricht,
gaat de gaskraan nu dicht,
nee dat vindt men in’t Haagse niet fijn,
Voor een eind aan de Groninger Plaag,
komt ’t antwoord toch nooit uit Den Haag
Den Haag...
Den Haag...
Den Haag...
Achhhhh Den Haag...

©Simon Koorn - SiKo 01-02-2017  

Poëzieweek-2017 dag-6 - Verdichting

Meer weten over verdichting en bodemvolume verlies in Groningen?
Lees Bodemvolumeverlies door de jaren heen (en wat ons nog te wachten staat)

Poëzieweek-2017 dag-5 - De rok nader dan 't hemd

@Poezieweek #gedichtendag
Poëzieweek-2017 dag-5

De rok nader dan 't hemd

Dichten brengt wat ver is dichterbij,
de rok nader dan 't hemd,
dicht de kloof tussen werk’lijkheid en utopie,
illusie danwel fantasie;
tart ’t onmogelijke...,’t je kunnen voor te stellen,
je in te beelden hoe het is... danwel zou moeten zijn,
ander's onrecht zelf te voelen... als was het echt de eigen pijn.

Dichten opent ogen..., nog meer dan het ze sluit,
vandaar dit 5-de gas-gedicht..., op dat effect ben ik dus uit.
Tegen beter weten in..., maar desondanks de hoop,
dat met wat regels en een beeld..., ik meehelp aan de sloop.

De sloop...,
geen idee wat ik bedoel?
Geen probleem..., lees rustig verder,
om te voelen wat ik voel.

Ik voel de pijn een Noorderling te moeten zijn,
te wonen in een wingewest,
’t gewin is voor ’t Westen, de Randstad en de rest.
Ik voel de moedeloosheid...
’t daag'lijks: Moi...en kop d’r veur,
terwijl de huizen zakken, de middenstand hier kwijnt,
de jeugd hier vlucht, hier niet wil blijven,
hier geen toekomst ziet en dus verdwijnt
en dat alles om een beetje gas en geld,
waardoor ’t wingewest zelf niet..., maar ’t gewin zelfs dubbel telt 

De sloop geldt dus het GasGebouw,
dat monstrum uit Den Haag,
’t dorp  waar ik geboren ben,
o..., wat kwam ik daar ooit graag,
Den Haag dat ons in ’t Noorden door laat lijden,
niet de mens maar geld is daar de baas.

Voor Den Haag is Leiden dichterbij dan lijden
en Groningen ver weg,
makkelijk te mijden... ook zonder zelfs maar even om te rijden,
het doet me pijn dat ik het zeg.

Het hemd is nader dan de rok,
maar moet dat echt zo zijn
en als dat dan zo is,
zou ’t niet voor eeuwig mogen zijn.

Wie draait de rollen om,
sloop ons dichter tot elkaar,
de rok nader dan het hemd,
vertrouwd...,’t'klinkt'toch niet raar?

©Simon Koorn - SiKo 30-01-2017  

Poëzieweek-2017 dag-4 - Be(le)ving in stilte

@Poezieweek #gedichtendag
Poëzieweek-2017 dag-4

Be(le)ving in stilte

de vierde dag..., een zondag,
geen dag voor dichten,
een dag voor preken,
voor sommigen Gods woord,
maar geldt dat ook voor onze streken?

In Groningen blijven ’s zondags vele kerken dicht,
durft men daar niet meer te preken van Gods licht,
de kerkjes, eeuwenoud en zwaar gebouwd,
er in kerken is niet meer vertrouwd

Wat voor kerken geldt..., geldt voor andere gebouwen,
de eeuwen goed doorstaan..., of pas een paar jaar oud,
maar als de aarde trilt en beeft... niet meer te vertrouwen.

Ik sluit de deur... en dicht

@Poezieweek #gedichtendag
Poëzieweek-2017 dag-3

Dicht
de deur was dicht

Freek kreeg ’m op kier,
de 'dichter' die een boekje open deed
zo voelden wij dat hier.

Poëzieweek 2017 - Er wordt wat afgedicht

@Poezieweek #gedichtendag

Er wordt wat afgedicht

als er dan toch nog wat gedicht moet worden,
de gaskraan..., die moet dicht,

Een hebberige hand - Gedichtendag 2017-01-26

Gedichtendag...
... verdichten van gedachten
waarom nog dichten
als je huis langzaam vergaat,
                                  revolutiebouw van na de oorlog
                                   een boerderij die er al eeuwen staat
waarom in gedachten vluchten
nee, voor ’n gedicht… is 't te laat.

NAM-Schadeprotocol vergeleken met de CVW-praktijk

dammage-control i.p.v. van inventarisatie, vergoeding en herstel van schade...,

hoe het 't CVW er bewust een potje van maakt.

Wie schade heeft en zich meldt bij het CVW* krijgt een volgens het CVW blijkbaar deskundige schade-expert op z'n dak gestuurd. Vervolgens doet deze 'deskundige' 'schade-expert' een z.g. eerstelijns opname waarbij deze alle schades** inventariseert, daarbij wordt je al vrijwel direct geconfronteerd met het z.g. schadeprotocol en de daaruit voortvloeiende schadeclassificaties A-, B- en C-schades.

A-, B- en C-schades..., een juridisch construct.

De in het 'officiële' Schadeprotocol gedefinieerde A-, B- en C-schades zijn niet meer dan een puur juridisch construct bedoeld om (verdere) aansprakelijkheid van de NAM-c.s. uit te sluiten.

Daarbij is vooral de classificatie B-schade een sluipmoordenaar, een wolf in schaapskleren, maar daarover later meer. Met de classificaties A- danwel C-schade is op zich niet zoveel mis, tenminste als het schadeprotocol netjes zou worden gevolgd. De vraag is dus of dat in de praktijk ook gebeurt; Het antwoord is domweg "...Neen..." in de uitvoering wordt (bewust!!!) een loopje genomen met zowel de letter als de intentie van het 'officiële' schadeprotocol.

De NAM - Van welke planeet komen ze eigenlijk?

De NAM zegt het vertrouwen op op in Vergnes Expertise uit Leek.

Reden zou de gebrekkige kwaliteit en dan m.n. de weinig steekhoudende onderbouwing van schadeoorzaken en het regelmatig voorkomen van dezelfde tekstpassages en dus kopieerwerk uit andere/eerdere schaderapporten.

De NAM komt niet zelfstandig tot dergelijk vergaande conclusies over een schade-expert die hun blijkbaar 'iets' te kritisch is…;

Reactie is geen Actie - De Derde Wet van NAMton

Reactie is geen Actie

De Derde Wet van NAMton

Dinsdag 7 juni 2016 zond Brandpunt een indringende reportage uit over hoe de NAM omgaat met mensen met Mijnbouwschade. De eenzame strijd van een Groningse boer.
In dit geval het verhaal van de familie Nijhoff uit Kolhol bij Zijldijk.

Hoe onafhankelijk en kundig zijn de schade-experts van NAM en CVW...
In de reportage wordt niet enkel ingegaan op het verhaal van de Nijhoffs maar ook op het systeem van schadeafhandeling met zogenaamd kundige en onafhankelijke schade-experts, contra-experts en het schadeprotocol van de NAM.

Hoor en wederhoor...
De NAM wil blijkbaar niet voor de camera reageren, maar er kan wel een schriftelijke reactie af.
Op die reactie valt nog wel het één en ander af te dingen, en dat zal ik hieronder proberen kort te doen.
Het kan ook nog veel uitgebreider, maar wie leest het dan nog.

De eenzame strijd van een Groningse boer tegen de Staat en de NAM

De zaak Nijhoff tegen de Staat en de NAM

De familie Nijhoff woont en werkt al generaties lang op een eeuwenoude boerderij waarvan de bouwgeschiedenis tenminste 5 eeuwen teruggaat en waarschijnlijk nog verder. Het is weliswaar officieel geen (Rijks-)monument maar het ontegenzeggelijk een stukje waardevol historisch erfgoed.
De boerderij heeft de eeuwen goed doorstaan en is door de familie altijd goed onderhouden, ze zijn er fier en trots op zoals Groningse boeren dat kunnen, trots op hun bezit en trots zich ten volle bewust van de historie.

De boerderij van de Nijhoffs, het Feldwerder Voorwerk, heeft inmiddels veel schade, mijnbouwschade, zoveel dat er waarschijnlijk geen redden meer aan is...;

Vallende Schoorstenen, de NAM/CVW en Asterix (en Obelix)

Vallende Schoorstenen...
overeenkomsten tussen de NAM/CVW en Asterix

’t Lijkt erop dat de NAM en dus ook het CVW voor het Groninger ’aardbevingsgebied' maar voor een ding echt bang zijn...,
... namelijk vallende schoorstenen.
De vraag is of deze vrees even (on)gegrond is als de vrees van Asterix en Obelix dat de Belenos in zijn toorn de Hemel op hun hoofd zal laten vallen...,
of is er wel degelijk een wezenlijk gevaar dat hier schoorstenen, als (in)direct gevolg van de hier te verwachten aardbevingkracht,  al dan niet massaal van de daken vallen.

Zandfonteinen - niet elke molshoop, in de schuur, is een molshoop

Zandfonteinen…,

niet elke molshoop, in de schuur, is een molshoop

Onlangs zei een van onze buren, die die één boerderij verderop wonen, dat ze nou toch zoiets vreemds hadden; Ze hadden molshopen in de schuur.   

„In de schuur”, vroeg ik, „dat lijkt me toch stug, wat hebben die mollen daar nou te zoeken? Onder de (met klinkers en beton verharde) vloer van zo’n immens grote oude schuur zit toch geen voedsel voor mollen? En dan nog, dan moeten die beestjes helemaal diep onder de fundering doorgegraven hebben om vervolgens de kop te stoten tegen de klinkers net zo lang tot ze een gaatje/spleetje gevonden hebben, om het zand voor zo’n molshoop door naar boven te wurmen; À propos, wurmen, hoofdvoedsel voor veel mollen, die hebben ook niks te zoeken onder zo’n schuurvloer.” 

De buren konden enkel beamen wat ik zei, en toch die molshopen in de schuur die waren er; mooie grote hopen van fijn 'wit' zand. En als het geen mol geweest was, wat dan. Mieren misschien? Maar midden in onze (zomerse) winter in een onverwarmde schuur; Ook mieren lagen niet echt voor de hand.

donderslag bij hel’dre hemel

donderslag bij hel’dre hemel

Gisteravond,

bijna al nacht,

een donderslag,

echt/geheel onverwacht,

bij hel’dre hemel,

diep uit de grond,

een brullend geluid

dat ons huis niet weerstond.

Cultureel Erfgoed en gasbevingsschade

Wij zien overal om ons heen herstelwerk aan bevingsschade; Ook aan historische panden (monument of niet maakt niet uit).

Echter de wijze van herstel middels de z.g. wokkels leidt niet tot een duurzaam resultaat. 

Inmiddels is gebleken dat dergelijke verstevigingen op veel plaatsen alleen maar hebben gezorgd en voor verergering van de situatie bij vervolgschades (het is immers nog niet gestopt met trillen en beven).

Een aantal eerder middels de wokkel-methode herstelde panden zijn er na vervolgschade inmiddels zo slecht aan toe dat (volgens de NAM) sloop nog de enige reële optie is. 

Monumentenwachters en anderen zijn echter van mening dat de vervolgschade in ernstige mate is verhevigd door de eerdere instantie als versteviging aangebrachte wokkels (inplaats van kundig en mogelijk herhaald normaal herstel van metselwerk).

Door de eerder aangebrachte wokkels is de gevel ter plekke zoveel stijver geworden dat bij een volgende beving de kracht een nieuwe uitweg moet zoeken in een ander deel van het metselwerk waardoor vervolgschade steeds ergere vormen lijkt aan te nemen.

De wokkel-methode gaat als het ware de natuurlijke dilatatie van de gevel tegen...,

en dat zonder enige vorm van  vervangende dilatatie aan te brengen (mocht dat laatste al zinvol zijn, een gasbevingen volgt net als de natuur liever haar eigen weg). 

Om die reden heeft Monumentenwacht Groningen in samenspraak met de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (het oude Monumentenzorg) al in mei 2013 een richtlijn opgesteld voor herstel van scheuren in metselwerk waar het herstel middels verankeringsstaven (wokkels) specifiek wordt afgeraden.